Boek van de Week

Elke week een vers boek uit de Bibliotheek

Boek van de Week

Mijn vaders hand – Bart Chabot

Bart Chabot ligt met een vervelende complicatie in het ziekenhuis. De koorts trekt door zijn lichaam, al ijlend en op andere momenten helder overdenkt hij zijn jeugd. In interviews had hij al wel vaak prijsgegeven dat zijn jeugd niet fijn was en dat vooral de band met zijn vader ronduit slecht te noemen was. Nu moe en afgepeigerd in een ziekenhuisbed komen de voorvallen uit die tijd hem weer helder voor de geest.

Rotjoch

Bart groeit op met een vader die werkt op een ministerie, een moeder die huisvrouw is en een twee jaar jonger zusje. Ze wonen klein en Bart gaat al snel op onderzoek uit. Als hij per ongeluk een fles terpentine leegdrinkt en met liters melk en overgeven daar vanaf moet komen, is zijn vader duidelijk over hem: “niets als ellende met dat rotjoch”. Zijn moeder vult aan met een uitspraak die ze nog vaak zal herhalen: “je had wel dood kunnen zijn!”.

Hardhandig

Alles wat Bart in hun ogen fout doet, of het nu klein of groot is, altijd eindigt het in zijn slaapkamer na de dreigende woorden: “maar zo makkelijk kom je er niet vanaf mannetje. Naar je kamer, en wel onmiddellijk. Ik kom zo bij je”. En hij komt inderdaad, die vader. Hardhandig wordt Bart aangepakt, zijn moeder staat erbij en kijkt ernaar. Het is zelden dat ze ingrijpt, een enkele keer is het: ‘Hou op Gé, je vermoordt die jongen nog”.

Opgroeien in een gezin als het zijne, het vormt je, maar het vervormt je ook. Als je zo onrechtvaardig wordt behandeld, groeit je eigen rechtvaardigheidsgevoel met de dag. Op school komt dat soms goed van pas. Maar vaak ook niet, ook daar conflicten, pestgedrag, pas als Bart naar de Mulo gaat groeit zijn zelfbewustzijn.

Op eigen benen

Buiten school en thuis zijn er soms mooie momenten, de zomervakanties met een klasgenoot mee naar Frankrijk, de uitstapjes naar Haarlem. Als Bart het huis uitgaat en zijn ouders naar het buitenland vertrekken, komt er nog geen einde aan het getreiter. Maar het raakt hem niet meer zo. Hij onttrekt zich eraan, leidt zijn eigen leven, sticht een gezin en ligt nu in het ziekenhuis, zijn jeugd te overdenken.

‘Mijn vaders hand’ is heel toegankelijk en helder geschreven. Soms is het net of je Chabot hoort vertellen. Het is een indrukwekkende afrekening met zijn verleden, een boek dat je lang bij blijft.