Direct naar de inhoud

De achtste dag – Annemarie Haverkamp

De achtste dag – Annemarie Haverkamp

Egbert heeft niet lang meer te leven. Hij ziet de toekomst voor zijn meervoudig gehandicapte zoon somber in.

Egbert woont met zijn meervoudig gehandicapte zoon Adam in een dijkhuisje bij een grote rivier. Egbert heeft onlangs in het ziekenhuis gehoord dat hij niet lang te leven heeft. Longkanker in het laatste stadium. Zijn grootste zorg is wie, als hij er niet meer is, voor zijn zoon Adam kan zorgen. Adam is blind, bijna doof, niet mobiel en verstandelijk zeer beperkt. Eigenlijk ziet Egbert geen toekomst voor zijn zoon. Voor een treurig verblijf in een instelling wil hij hem behoeden. Egbert ziet maar één uitweg.

Emma

Als hij met deze oplossing bezig is komt er een kink in de kabel. Egbert wordt gedwongen de situatie opnieuw te bezien. Acht dagen geeft hij zichzelf, acht dagen waarin zoveel gebeurt dat zijn perspectief compleet kantelt. Acht dagen waarin zijn leven aan hem voorbijtrekt. De ontmoeting met zijn vrouw Emma, hun huwelijk en haar tragische einde. De geboorte van Adam, de schok van zijn handicaps, de manier waarop ze hun leven aan hem aangepast hebben. Zijn werk als timmerman, de liefde voor het vak.

Adam

Maar voor alles gaat het over Adam. Egberts onvoorwaardelijke liefde voor zijn zoon.  Hij kent hem als geen ander, weet precies wanneer Adam zich senang voelt, wat hij moet doen om hem gerust te stellen. Of soms in bedwang te houden, als Adam nachtmerries heeft. Adam bepaalt zijn dagritme, Adam bepaalt zijn hele leven. Hoe moet het nu verder, nu hij geen perspectief meer heeft? Acht dagen die lijken op een gewone week maar zo vreselijk beladen zijn. Deze laatste acht dagen zijn cruciaal voor zijn uiteindelijke beslissing.

Koortsachtig

Annemarie Haverkamp weet waarover ze het heeft in deze roman. Zelf moeder van een meervoudig gehandicapt kind, schrijft ze uit ervaring. Daarnaast heeft ze in het AD een rubriek waarin ze mensen interviewt die terminaal ziek zijn. ‘De achtste dag ‘ begint in een rustige stijl maar meer naar het einde toe worden de zinnen korter en komt het bijna koortsachtig over. Zo ervaar je als lezer de urgentie die Egbert voelt om tot een besluit te komen. Een prachtig boek, beklemmend, je wordt er niet vrolijk van maar vergeten zal je het ook niet snel.

Boekrecensie geschreven door Barbra Arrindell.