Direct naar de inhoud

Uit het zuiden – Carine Crutzen

Uit het zuiden – Carine Crutzen

Het is net na het overlijden van haar moeder dat actrice Carine Crutzen in haar geboortestad  ‘De Kersentuin’ van Tsjechov speelt. In de laatste scene van het stuk neemt ze op het toneel met haar collega als broer en zus afscheid van het ouderlijk huis. Het moment grijpt haar aan, het lijkt zo veel op haar werkelijke leven. Ook haar beide ouders zijn nu overleden. De komende twee weken zal ze hun appartement leeghalen. Al hun bezittingen gaan door haar handen, alles roept herinneringen op. Als de laatste spullen verdeeld of ingepakt zijn sluit Carine het appartement af en vertrekt in de auto van haar moeder naar huis.

Alarmstand

De laatste tien, twaalf jaar zijn zwaar geweest voor Carine. Vader had met Parkinson een nare ziektegeschiedenis, na zijn overlijden duurt het niet lang voor moeder ook ziek wordt. Carine stond voortdurend in de alarmstand, als er weer iets aan de hand was 200 kilometer rijden, soms voor niets, meestal om wat langer te moeten blijven. Nu ze er niet meer zijn voelt het ook als een opluchting. Maar ze mist ze ook zo erg. 

Dubbele gevoelens. Beelden, geuren, zinnen van vroeger buitelen over elkaar heen. Ze besluit het op papier te zetten, zo afstand te nemen en af te ronden. Ze vertrekt voor een tijd naar Zuid-Limburg, alleen. Zo kan ze haar herinneringen verwerken en haar kind-zijn afronden: “Herinneringen van een dochter die opgroeide in het zuiden, met een moeder die trouwde met een weduwnaar met kind”. 

Eerlijk

Carine is heel eerlijk over haar gevoelens, alles wat ze schrijft voelt authentiek aan. Ook zichzelf ontziet ze niet. Gevangen tussen gezin, werk, ouders, heeft ze vaak heel negatief over zaken gedacht. Dat geluid laat ze ook horen. Ook de wanhoop als het allemaal niet lukt, of de blijdschap over een mooi moment. Zo ontrafelt ze haar jeugd, haar volwassen worden en de periode dat ze voor haar vader en moeder soms meer ouder dan kind is. Ze neemt je mee in korte, stevige zinnen, soms bijna staccato. Korte hoofdstukjes, hooguit drie of vier bladzijden lang. Elk woord is raak, er staat geen enkele overbodige letter in het boek. Een heerlijk boek met veel stof om over na te denken. Zeker herkenbaar als je in dezelfde fase van het leven verkeert.

Boekrecensie geschreven door Barbra Arrindell.