We moeten dapper zijn – Frances Liardet

We moeten dapper zijn – Frances Liardet

Ellen Parr is negentien en net getrouwd als ze in 1940 in haar dorp Upton een klein meisje alleen aantreft in een bus met evacuees uit Southampton. Het meisje ligt opgerold op de achterbank, er is niemand die haar begeleidt. Er zijn vrouwen in de bus die zeggen dat de moeder van het meisje met een andere bus vertrokken is, maar niemand weet het zeker. Ellen tilt het meisje op en neemt haar mee naar huis. Haar man Selwyn is er niet blij mee, ze hebben al drie geëvacueerde jongens in huis, er is eigenlijk geen plek en ook niet voldoende eten voor het meisje. Zelf kunnen Ellen en Selwyn geen kinderen krijgen, hij is in WOI zo gewond geraakt dat dat geen optie is.

Boerengezin

Na een paar dagen zal het meisje, Pamela heet ze, naar een boerengezin gaan. Als ze haar wegbrengen zien ze dat het daar niet goed voor Pamela zal zijn, het kind blijft dus bij de Parr’s in huis. Inmiddels weten ze dat de moeder van Pamela bij een bombardement omgekomen is, van de vader is niets bekend. Ellen hecht zich meer en meer aan Pamela. Ze herkent veel van zichzelf in het meisje.  Haar eigen geschiedenis komt steeds weer boven drijven: een gezin in de steek gelaten door de vader, door zijn toedoen aan de bedelstaf geraakt, haar moeder in barre omstandigheden overleden, haar broer die naar zee gaat en Ellen die er alleen voor staat.  “Ik was net zo’n kind als zij. Een kind dat niemand meer op de wereld heeft”.

Vader

Toch is het met Ellen goed gekomen. Dankzij en paar lieve en behulpzame mensen in het dorp. En nu ze Pamela onder haar hoede heeft, lijkt het geluk haar toe te lachen. Hun band wordt sterker en sterker. Alles gaat goed totdat na ruim drie jaar de vader van Pamela opduikt. Hij wil zijn dochter naar zijn zuster in Ierland sturen, daar zal ze veilig zijn. Ellen beseft dat het nooit de bedoeling was dat Pamela zou blijven. Maar hoe kan ze haar laten gaan? Haar alles, haar oogappel, haar eigen kleine meisje?

Onverwoestbaar

‘We moeten dapper zijn’ is een emotioneel en ontroerend boek. De sterke liefde van Ellen voor haar pleegdochter Pamela is onverwoestbaar, toch moet ze haar laten gaan. Wat dat allemaal met Pamela doet, lezen we in het laatste deel. Daarvoor zijn we door het leven van Ellen gehopt, niet chronologisch, soms langzaam, dan weer in sneltreinvaart. Het is een roman waar je moeilijk afscheid van neemt, je zou nog veel meer over deze twee mensen te weten willen komen.

Boekrecensie geschreven door Barbra Arrindell.